غزل شمارهٔ ۲۰۴

اینقدر نقشی که گل کرد از نهان و فاش ما

صرف رنگی داشت بیرون صدف نقاش ما

جمع دار از امتحان جیب عریانی دلت

دست ما خالی ترست از کیسه قلا ش ما

زین سلیمانی که دارد دستگاه اعتبار

بر هوا یکسر نفس می گسترد فراش ما

گرد عبرت در مزار یأس می باشد کفن

چشم پوشیدن مگر از ما برد نباش ما

محو دیداریم اما از ادب غافل نه ایم

شرم نو رست آنچه دارد دیده خفاش ما

زندگی موضوع اضدادست صلح اینجا کجاست

با نفس باقیست تا قطع نفس پرخاش ما

از جبین تا نقش پا بستیم آیین عرق

این چراغان کرد آخر غفلت عیاش ما

بیدل این دیگ خیال از خام جوشی ها پر است

شش جهت آتش زنی تا پخته گردد آش ما