غزل شمارهٔ ۲۲۴

نام خود را تا به رسوایی علم داریم ما

از ملامت کی به دل یک ذره غم داریم ما

از قناعت بود ما را دستگاه همتی

چون هما در ظل بال خودکرم داریم ما

بر امید آنکه یابیم از دهان او نشان

روی خود را جانب ملک عدم داریم ما

در حرم گه شیخ وگاهی راهب بتخانه ایم

هرکجا باشیم بیدل یک صنم داریم ما