غزل شمارهٔ ۲۳۸

غیر وحدت برنتابد همت عرفان ما

دامن خویش است چون صحرا گل دامان ما

شوق در بی دست وپایی نیست مأیوس طلب

چون قلم سعی قدم می بالد از مژگان ما

معنی اظهار صبح از وحشت انشا کرده اند

نامه آهیم بی تابی همان عنوان ما

زین دبستان مصرع زلفی مسلسل خوانده ایم

خامشی مشکل که گردد مقطع دیوان ما

وحشت ما زین چمن محمل کش صد عبرت است

نشکند رنگی که چینش نیست در دامان ما

یار در آغوش و نام او نمی دانم که چیست

سادگی ختم است چون آیینه بر نسیان ما

در تپیدن گاه امکان شوخی نظاره ایم

از غباری می توان ره بست بر جولان ما

مدعا از دل به لب نگذشته می سوزد نفس

اینقدر دارد خموشی آتش پنهان ما

مغتنم دار ای شرر جولانگه آغوش سنگ

تنگی فرضت بغل واکرده در میدان ما

جلوه در کار است و ما با خود قناعت کرده ایم

به که بر روی تو باشد چشم ما حیران ما

بیدل از حیرت زبان درد دل فهمیدنی ست

آیینه می پوشد امشب ناله عریان ما