غزل شمارهٔ ۲۵۰

سعی دیر و حرم بهانه ما

برد ما را زآستانه ما

بسکه در پرده دل افسردیم

تار شد شوخی ترانه ما

حرف زلف مسلسلی داریم

کیست فهمد زبان شانه ما

جلوه کردیم و هیچ ننمودیم

نیست آیینه در زمانه ما

شعله رنگ تا دمید نماند

بود پرواز ما زبانه ما

خجلت اندود مزرع عرقیم

آب شد تا دمید دانه ما

چون سحرگرمتاز حرمانیم

دم سردیست تازیانه ما

از مقیمان پرده رنگیم

بال و پر دارد آشیانه ما

گوشه دل گرفته ایم ز دهر

چون کمان درخود ست خانه ما

به فنا هم زخویش نتوان رفت

در میان غوطه زدکرانه ما

نقش پا شو سراغ ما دریاب

هست ازین در رهی به خانه ما

بیدل ز خوابهای وهم مپرس

ما نداریم جز فسانه ما