غزل شمارهٔ ۲۷۱

شفق در خون حسرت می تپد از دیدن مینا

عقیق آب روان می گردد از خندیدن مینا

جگرها بر زمین می ریزد از کف رفتن ساغر

دلی در زیر پا دارد به سر غلتیدن مینا

بنال از درد غفلت آنقدر کز خود برون آیی

به قدر قلقل است از خویش دامن چیدن مینا

سراغ عیش ازین محفل مجو کز جوش دلتنگی

صدای گریه پیچیده ست بر خندیدن مینا

تنک سرمایه است آن دل که شد آسودگی سازش

به بی مغزی دلیلی نیست جز خوابیدن مینا

به سعی بیخودی قلقل نوای ساز نیرنگم

شکست رنگ دارد اینقدر نالیدن مینا

رعونت در مزاج می پرستان ره نمی یابد

چه امکان است از تسلیم سر پیچیدن مینا

نزاکت هم درین محفل به کف آسان نمی آید

گداز سنگ می خواهد به خود بالیدن مینا

بساط ناز چیدم هرقدر کز خود برون رفتم

پری بالید در خورد تهی گردیدن مینا

خموشی چند طبع اهل معنی تازه کن بیدل

به مخموران ستم دارد نفس دزدیدن مینا