غزل شمارهٔ ۲۹۶
بیدل دهلویای ز چشم می پرستت مست حیرت جام ها
حلقه زلف گره گیرت به گوش دام ها
در تبسم کم نشد زهر عتاب از نرگست
کی به شور پسته ریزد تلخی از بادام ها
دامنت نایاب و من بی تاب عرض اضطراب
خواهد از خاکم غبار انگیخت این ابرام ها
آتشم از بیم افسردن همان در سنگ ماند
رهزن آغاز من شد کلفت انجام ها
تا شود روشن سواد کلبه تاریک من
می گذارد چشم روزن عینک از گلجام ها
صید محرومی چو من در مرغزار دهر نیست
می رمد از وحشتم چون موج دریا دام ها
بس که بنیادم زآشوب جنون جزو هواست
می توان از آستانم ریخت رنگ بام ها
از بلای عافیت هم آنقدر ایمن مباش
آب گوهر طعمه خاک است از آرام ها
پیچ وتاب شعله دل نامه پیچیده ا ی است
می فرستم هر نفس سوی عدم پیغام ها
این شبستان جز غبار دیده بیدار نیست
جمع شد دود چراغ و ریخت رنگ شام ها
بی جمالش بس که بیدل بزم ما را نور نیست
ناخنه از موج می آورده چشم جام ها