غزل شمارهٔ ۲۹۷
بیدل دهلویپیش آن چشم سخنگو موج می در جام ها
چون زبان خامشان پیچیده سر در کام ها
رنگ خوبی را ز چشم او بنای دیگر است
روغن تصویر درد حسن ازین بادام ها
موج دریا را تپیدن رقص عیش زندگی ست
بسمل او را به بی آرامی ست آرام ها
از مذاق ناز اگر غافل نباشد کام شوق
می توان صد بوسه لذت بردن از دشنام ها
چون خط پرگار اگر مقصد دلیل عجز نیست
پای آغاز از چه می بوسد سرانجام ها
از گرفتاری ما با عشق زیب دیگر است
بال مرغان می شود مژگان چشم دام ها
شهره عالم شدن مشکل بود بی دردسر
روز و شب چین بر جبین دارد نگین از نام ها
سخت دشوار است قطع راه اقلیم عدم
همچو پیک عمر باید از نفس زد گام ها
مقصد وحشت خرامان نفس فهمیدنی ست
بی سراغی نیستند این بوی گل احرام ها
نشیه عیشی که دارد این چمن خمیازه است
بر پر طاووس می بندم برات جام ها
هیچکس در عالم اقبال فارغ بال نیست
رخش نتوان تاختن بیدل به پشت بام ها