غزل شمارهٔ ۳۰۴
بیدل دهلویاین انجمن عشق است توفانگر سامان ها
یک لیلی و چندین حی یک یوسف و کنعان ها
ناموس وفا زین بیش برداشتن آسان نیست
بر رنگ من افکندند خوبان گل پیمان ها
این دیده فریبی ها از غیر چه امکان است
بوی تو جنونکار است در رنگ گلستان ها
خواندیم رموز دهر از تاب و تب انجم
خط نیست درین مکتوب جز شوخی عنوان ها
وحشت ز محیط عشق آثار رهایی نیست
امواج به زنجیرند از چیدن دامان ها
در انجمن توفیق پر بی اثر افتادیم
تر رفت سرشک آخر از خشکی مژگان ها
پیری هوس دنیا نگذاشت به طبع ما
آخ دل از این لذات کندیم به دندان ها
تا دل به گره بستیم با حرص نپیوستیم
جمعیت گوهر ریخت آب رخ توفان ها
نامحرمی خویشت سد ره آزادیست
چشمی بگشا بشکن قفل در زندان ها
مطرب نفسی سر داد برقم به جگر افتاد
نی این چه قیامت زد آتش به نیستان ها
بیدل به چه جمعیت چون شمع ببالد کس
سرتکمه برون افکند از بند گریبان ها