غزل شمارهٔ ۳۰۸
بیدل دهلویچو شمعم از خجالت رهنمود نارسیدن ها
به جای نقش پا در پیش پا دارم چکیدن ها
ز یک تخم شرر صد کشت عبرت کرده ام خرمن
ازین مزرع درودن می دمد پیش از دمیدن ها
گلستان جنون را آن نهال شوق دربارم
که چون آهم برون می آرد از خود قد کشیدن ها
در آن وادی که طاقت ها به عرض امتحان آید
نگاه ما ز خود رفتن سرشک ما دویدن ها
چه دست و پا تواند زد کسی در بند جسمانی
ندارد این قفس بیش از نفس واری تپیدن ها
به سر بردیم در شغل تأسف مدت هستی
رهی کردیم چون مقراض قطع از لب گزیدن ها
زدیم از ساز هستی دست در فتراک بی تابی
نفس ما را به رنگ صبح شد دام رمیدن ها
ز نیرنگ فسون پردازی الفت چه می پرسی
تو در آغوشی و من کشته از دور دیدن ها
ز اوج اعتبار آزاده ام گرد ره فقرم
نباشد دامن کوتاه من مغرور چیدن ها
نگردی محرم راز محبت بی شکست دل
که چون گل خواندن این نامه می باشد دریدن ها
چنین در حسرت صبح بناگوش که می گریم
که در مهتاب دارد ریشه اشکم از چکیدن ها
در این گلشن که رنگش ریختند از گفتگو بیدل
شنیدن هاست دیدن ها و دیدن ها شنیدن ها