غزل شمارهٔ ۴۰۶

بیتابی عشق این همه نیرنگ هوس ریخت

عنقا پری افشاندکه توفان مگس ریخت

مستغنی گشت چمن و سیر بهاریم

بی بال و پریها چقدرگل به قفس ریخت

از تاب و تب حسرت دیدار مپرسید

دردیده چوشمعم نگهی پر زد و خس ریخت

ازیک دو نفس صبح هم ایجاد شفق کرد

هستی دم تیغی ست که خون همه کس ریخت

روشنگر جمعیت دل جهد خموشی ست

نتوان چو حباب آینه بی ضبط نفس ریخت

دنباله دو قلقل مینای رحیلیم

ین باده جنون داشت که در جام جرس ریخت

بیدل ز فضولی همه بی نعمت غیبیم

آب رخ این مایده ها سیر و عدس ریخت