غزل شمارهٔ ۴۱۲

بس که از طرز خرامت جلوه مستانه ریخت

رنگ از روی چمن چون باده از پیمانه ریخت

حسرت وصل تو برد آسایش از بنیاد دل

پرتو شمعت شبیخونی درین ویرانه ریخت

فکر زلفت سینه چاکان را ز بس پیچیده است

می توان از قالب این قوم خشت شانه ریخت

خاک صحرا موج می شد از تپیدن های دل

چشم مستت خون این بسمل عجب مستانه ریخت

گر غبار خاطر شمعی نباشد در نظر

می توان صد صبح از خاکستر پروانه ریخت

عالمی را سرگذشت رفتگان از کار برد

رنگ خواب محفل ما پیش تر افسانه ریخت

گرد وحشت زین بیابان مدتی گم گشته بود

گردباد امروز رنگ صورت دیوانه ریخت

ظالم از بی دستگاهی نیست بی تمهید ظلم

در حقیقت اره شمشیر است چون دندانه ریخت

سخت پابرجاست دور نشیه مخموری ام

چون کمانم باید از خمیازه رنگ خانه ریخت

هر کجا بیدل مکافات عمل گل می کند

دیده دام از هجوم اشک خواهد دانه ریخت