غزل شمارهٔ ۴۶۹
بیدل دهلویخاک غربت کیمیای مردم نیک اختر است
قطره درگرد یتیمی خشک چون شدگوهراست
موج شهرت درکمین خامشی پر می زند
مصرع برجسته آهنگی زتار مسطراست
زشتی اعمال دارد برق نفرین در بغل
شاهد حسن عمل را جوش تحسین زیور است
منصب گوهرفروشی نیست مخصوص صدف
هر نوایی کز لب خاموش جوشدگوهر است
از مآل جستجوهای نفس آگه نی ام
اینقدر دانم که سیر شعله تا خاکستر است
مهر خاموشی ست چون آیینه سرتا پای من
گر به عرض گفتگوآیم زبانم جوهر است
این معما جز دم تیغ تو نگشایدکسی
کز هزاران عقده ام یک عقده سودا سر است
می خروشد عشق واز هم می گدازد پیکرم
نعره شیر این نیستان را به آتش رهبر است
گر مرا اسباب پروازی نباشدگو مباش
طایر رنگم شکست خاطرم بال و پر است
همچو شبنم در طلسم دامگاه این چمن
مرغ ما را فیض آب و دانه ازچشم تر است
راحت جاوید فقر از جاه نتوان یافتن
خاک ساحل قیمت خودگر شناسدگوهر است
کعبه جو افتاد شوخیهای طاقت ورنه من
هرکجا از پا نشینم آستان دلبر است
جوش دانش اقتضای صافی دل می کند
خانه آیینه را جاروب زلف جوهر است
مرگ را در طینت آسوده طبعان راه نیست
آتش یاقوت بیدل ایمن از خاکستر است