غزل شمارهٔ ۴۹۴

بروت تافتنت گربه شانی هوس است

به ریش مرد شدن بزگمانی هوس است

به حرف و صوت پلنگی نیاید از روباه

فسون غرشت افسانه خوانی هوس است

ز آدمی چه معاش است هم جوالی خرس

تلاش صوف ونمد زندگانی هوس است

به وهم وانگذارد خرد زمام حواس

رمه به گرگ سپردن شبانی هوس است

چه لازم است به شیخی علاقه دستار

خری به شاخ رساندن جوانی هوس است

به دستگاه شترمرغ انفعال مکش

که محملت همه برپرفشانی هوس است

غبار عبرت سر چنگهای خرس بگیر

که ریش گاوی واین شانه رانی هوس است

ز تازیانه و چوب آنچه مایه اثر است

برای کون خران میهمانی هوس است

تنیده است به دم لابگی جنون هوس

بدین سگان چقدر میزبانی هوس است

به سحرپوچ ز اعجاز دم زدن بیدل

در این حیاکده گوساله بانی هوس است