غزل شمارهٔ ۵۷۳

پیر عقل از ما به درد نان مقدم رفته است

در فشار کوچه های گندم آدم رفته است

ای به عبرت رفتگان عالم موت و حیات

بگذرید از آمد سوری که ماتم رفته است

بر حباب و موج نتوان چید دام اعتبار

هرچه می آید درین دریا فراهم رفته است

خلق در خاک انتظار صبح محشر می کشند

زندگی با مردگان در گور با هم رفته است

استقامت بی کرامت نیست در بنیاد مرد

شمع از خود رفته است اما ز جا کم رفته است

بعد چندی بر سر خود سایه ها خواهیم کرد

در بن دیوار پیری اندکی خم رفته است

دوستان هرگه به یاد آییم اشکی سر دهید

صبح ما زین باغ پرنومید شبنم رفته است

یار بی رحم از دل ما برندارد دست ناز

بر که نالیم از سر این داغ مرهم رفته است

کاش نومیدی چو خاک خشک بر بادم دهد

کز جبین بی سجودم جوهر نم رفته است

از ترحم تا مروت وز مدارا تا وفا

هرچه را کردم طلب دیدم ز عالم رفته است

بعد مردن کار با فضل است با اعمال نیست

هرکه زین خجلت سرا رفته ست بی غم رفته است

من که باشم تا به ذکر حق زبانم واشود

نام بیدل هم ز خجلت بر لبم کم رفته است