غزل شمارهٔ ۵۸۵

چشم واکن حسن نیرنگ قدم بی پرده است

گوش شو آهنگ قانون عدم بی پرده است

معنیی کز فهم آن اندیشه در خون می تپد

این زمان درکسوت حرف و رقم بی پرده است

آنچه می دانی منزه ز اعتبار بیش وکم

فرصتت باداکه اکنون بیش وکم بی پرده است

گاه هستی در نظر داریم وگاهی نیستی

بیش ازاینها نیست گرآرام و رم بی پرده است

از مدارای فلک غافل نباید زیستن

زخم این شمشیر ناپیدا و خم بی پرده است

خواه نگشت شهادت گیر و خواهی زینهار

از غبار عرصه ما یک علم بی پرده است

مدعا محو است از اظهار مطلب دم مزن

از زبان خامش سایل کرم بی پرده است

هرچه اندیشی به تحریک زبانت داده اند

تا قلم لغزیدنی دارد رقم بی پرده است

غیر آثار عبارت حایل تحقیق نیست

گر تو برخیزی در دیر و حرم بی پرده است

شرم دار از لفظ گر می خواهی از معنی سراغ

از صمد تاکی نشان جستن صنم بی پرده است

حیف ازآن چشمی که مژگانش نقاب آرا شود

جلوه ها آیینه و آیینه هم بی پرده است

دعوی تحقیق در هر رنگ دارد انفعال

بر جبین هرکه خواهی دیدنم بی پرده است

هوش کو بیدل که اسرار ازل فهمدکسی

هرکه جز بی پردگی پیداست کم بی پرده است