غزل شمارهٔ ۵۹۲

سر هرکس زگلی پر زده است

گل ندانست چه برسر زده است

گر بوذ آینه منظور بتان

چشم ما هم مژه کمتر زده است

لغز میکده عجز رساست

پای پر آبله ساغر زده است

بی رخش نام تماشا مبرید

بو نکاهم مژه نشنر زده است

با دل جمع همان می سوزم

شعله اینجا در اخگر زده است

شمع گر سیرگریبان دارد

فال پروانه ته پر زده است

تا رهی واشود ز قد دوتا

زندگی حلقه بر این در زده است

شوفم از نبامه بران مببتغنی ست

رنگ ما پر به کبوتر زده است

گره دل ز که جوید ناخن

دستهای همه قیصر زده است

ناله گر مشق جنون می خواهد

شش جهت صفحه مسطر زده است

غافل از طعن کس آگاه نشد

بر رگ مرده که نشتر زده است

ناکجا زحمت امید بریم

نفس این بال مکرر زده است

نیست آتش که زجا برخیزد

دل بیمار به بستر زده است

فقر آزادی بی ساخته ای سث

کوتهی دامن ما بر زده است

این سخن نیست که یارا ن فهمند

عبرت ازبیدل ما سر زده است