غزل شمارهٔ ۶۱۸
بیدل دهلویلاف ما و من یکسر دعوی خدایی هاست
خاک گرد و بر لب مال ایا چه بی حیایی هاست
اوج جاه خلقی را بی دماغ راحت کرد
بیشتر سر این بام جای بدهوایی هاست
ریش دفتر تزویر خرقه محضر بهتان
دین شیخ اگر این است فسق پارسایی هاست
حق شناس غفلت هم زنگ دل نمی خواهد
آینه جلا دادن شکر خودنمایی هاست
سعی خلوت دل کن شاه ملک عزت باش
در برون در خفتن ذلت گدایی هاست
صبح از آسمان تازی سر فرو نمی آرد
یعنی این دو دم هستی همت آزمایی هاست
شمع درخور هر اشک دور می رود زین بزم
وصل دوستان یکسر دعوت جدایی هاست
شکوه گر به یاد آمد از حیا عرق کردیم
ساز ما به این مضراب کوک تر صدایی هاست
خاک این بیابان را گریه ات نزد آبی
ورنه هر قدم اینجا بوی آشنایی هاست
الفت دل این مقدار پایبند عجزم کرد
رشته تا گره دارد غافل از رسایی هاست
بی بضاعتان بیدل ناگزیر آفاتند
رنج خار و خس بردن از برهنه پایی هاست