غزل شمارهٔ ۶۲۱

صفای آب به یاد غبار راه کسی است

حباب دیده قربانی نگا ه کسی است

کنون سفیدی چشم گهر یقینم شد

کز انتظارکف بحر دستگاه کسی است

بهار ناز ز جیب نیاز می بالد

شکست موج همان سایه کلا ه کسی است

زهی محیط ترحم که موج گفتارش

گهی نوید عطا گاه عذرخواه کسی است

به این نشاط که جوشید موج و آب به هم

ز فیض مقدم خان طرب پناه کسی است

به روی آب نوشته ست کلک رأفت او

درین قلمرو اگر نامه ی سیاه کسی است

به نور طلعت او چشم بیدلان روشن

که را توهم مهر کسی و ماه کسی است