غزل شمارهٔ ۶۷۷

بزم پیری کز قد خم گشته ما چنگ اوست

برق آه ناامیدی شوری آهنگ اوست

دل به وحشت نه که چرخ سفله فرصت دشمن است

روز و شب یک جنبش مژگان چشم تنگ اوست

وادی عجزی به پای بی خودی طی کرده ام

کز نفس تا ناله گشتن عرض صد فرسنگ اوست

بیقرار شوق را چون موج نتوان دید سهل

شورش دریای امکان یک شکست رنگ اوست

نسبت خاصی ست محو شعله دیدار را

حیرتی دارم که گر آیینه گردم ننگ اوست

دل عبث در بند تمکین خون طاقت می خورد

ای خوش آن مینا که یاد استقامت سنگ اوست

صاف دل هرگز غبار خویش ننماید به کس

آنچه درآیینه روشن نبینی زنگ اوست

دوری و نزدیکی از زیر و بم ساز دویی ست

هجر و وصلی نیست اینجا پرده نیرنگ اوست

عضوعضوم را خیالش مرغ دست آموز کرد

گر کند پرواز رنگم چون حنا در چنگ اوست

نیست جای عشق بیدل مسند فرزانگی

این شهنشاهی ست کز داغ جنون اورنگ اوست