غزل شمارهٔ ۶۸۱

قصر غناکه عالم تحقیق نام اوست

دا من ز خویش بر زدنی سیر بام اوست

هر برگ این چمن رقمی دارد از بهار

عالم نگین تراشی سودای نام اوست

پر انتظار نامه بران هوس مکش

خود را به خود دمی که رساندی پیام اوست

وحشت ز غیر خاطر ما جمع کرده است

از خود رمیدنی که نداریم رام اوست

آه از ستمکشی که درین صیدگاه وهم

عمری به خود تنید ونفهمید دام اوست

تا چند ناز ا نجمن آرایی غرور

ای غافل از حیا عرق ما به جام اوست

جز مرگ نیست چاره آفاق زندگی

چون زحم شیشه ای که گداز التیام اوست

بر هرچه واکنی مژه بی انفعال نیست

خوابی ست آگهی که جهان احتلام اوست

شرع یقین دمی که دهد فتوی حضور

عین سواست آنچه حلال و حرام اوست

شرط نماز عشق به ارکان نمی کشد

کونین و یک محرف همت سلام اوست

ای فتنه قامت این چه غرور است در سرت

تیغی کشیده ای که قیامت نیام اوست

فرداست کز مزار من آیینه می دمد

خاکم چمن دماغ کمین خرام اوست

افسانه خیال به پایان نمی رسد

عالم تمام یک سخن ناتمام اوست

بیدل زبان پرده تحقیق نازک است

آهسته گوش نه که خموشی کلام اوست