غزل شمارهٔ ۶۹۷

چون شمع اگر خلق پس و پیش گذشته ست

تا نقش قدم پا به سر خویش گذشته ست

در هیچ مکان رام تسلی نتوان شد

زین بادیه خلقی به دل ریش گذشته ست

گر راه روی بر اثر اشک قدم زن

هستی ست خدنگی که ز هر کیش گذشته ست

شاید ز عدم گل کند آثار سراغی

از دشت غبار همه کس پیش گذشته ست

هر اشک که گل کرد ز ما و تو به راهی ست

این آبله ها بر سر یک نیش گذشته ست

روز دو دگر نیز به کلفت سپری گیر

زین پیش هم اوقات به تشویش گذشته ست

شیخان همه آداب خرامند و لیکن

زین قافله ها یک دو قدم ریش گذشته ست

آدم گری از ریش بیاموز که امروز

هر پشم ز صد خرس و بز و میش گذشته ست

ای پیر خرف شرم کن از دعوی شوخی

عمری که کمش می شمری بیش گذشته ست

زین بحر که دور است سلامت ز کنارش

آسوده همین کشتی درویش گذشته ست

سرمایه هوایی ست چه دنیا و چه عقبا

از هرچه نفس بگذرد از خویش گذشته ست

بیدل به جهان گذران تا دم محشر

یک قافله آینده میندیش گذشته ست