غزل شمارهٔ ۷۱۷
بیدل دهلویتا به مطلوب رسیدن کاریست
قاصدان دوری ره طوماریست
مپسندید درازی به نفس
که زبان تا نگزد لب ماریست
بوی گل تشنه تألیف وفاست
غنچه پاس نفس بیماریست
کو وفا تاکسی آگاه شود
که محبت به گسستن تاریست
آن مژه سخت تغافل دارد
نخلیده به دل ما خاریست
داغ سودا نتوان پوشیدن
شمع راگل به سر بازاریست
موی ژولیده دماغت نرساند
ورنه سر نیز همان دستاریست
اگر این است دماغ طاقت
بر سرم سایه گل کهساریست
قصه عجز شنیدن دارد
در شکست پر ما منقاریست
مژه تهمت کش اشک آن همه نیست
بزم صحبت قدح سرشاریست
غافل از نشیه این بزم مباش
خط پیمانه گریبان واریست
ندهی دامن تسلیم از دست
گردن ما ز بلندی داریست
خضر توفیق بلد می باید
جبهه تا سجده ره همواریست
چند موهومی خود را شمرم
عدد ذره کم بسیاریست
بیدل از قید خودم هیچ مپرس
دامن سایه ته دیواریست