غزل شمارهٔ ۷۳۳

بجاست شکوه ما تا ره فغان خالیست

زمین پراست دلش بسکه آسمان خالیست

سراغ بلبل ما زین چمن مگیرومپرس

خیال ناله فروش است و آشیان خالیست

غبار غفلت ما را علاج نتوان کرد

پر است دیده ز دیدار و همچنان خالیست

شکست رنگ به عرض تبسمی نرسید

ز ریشه طربم کشت زعفران خالیست

دل شکسته ره درد واکند ورنه

لبم چو ساغرتصویر از فغان خالیست

سپهر حسرت پرواز ناله ام دارد

ز شوق تیر من آغوش این کمان خالیست

ز بسکه منتظران تو رفته اند ز خویش

چون نقش پا زنگه چشم بیدلان خالیست

جهان چو شیشه ساعت طلسم فقر و غناست

پرست وقت دگرآنچه این زمان خالیست

زکوچه نی و جولان ناله هیچ مپرس

مقام ناوک نازت در استخوان خالیست

دلی به سینه ندارم چو دانه گندم

ازین متاع من خسته را دکان خالیست

به راه دوست ز محراب نقش پا پیداست

که جای سجده دلها درین مکان خالیست

درین هوسکده هرکس بضاعتی دارد

دعاست مایه جمعی که دستشان خالیست

ز پهلوی پری کیسه قدرت است اینجا

به عجز شیشه زند سنگ اگرمیان خالیست

به رنگ نقش نگین بیدل ازسبکروحی

نشسته ایم و زما جای ما همان خالیست