غزل شمارهٔ ۷۹۳

محرم حسن ازل اندیشه بیگانه نیست

رنگ می گردد به گرد شمع ما پروانه نیست

از نفسها ناله زنجیر می آید به گوش

در جنون آباد هستی هیچکس فرزانه نیست

بسکه یادت می دهد پیمانه بی هوشی ام

اشک هم در دیده ام بی لغزش مستانه نیست

غیر وحشت کیست تا گردد مقیم خانه ام

سیل هم بیش از دمی مهمان این ویرانه نیست

گریه شبنم پی تسخیر گل بیهوده است

طایران رنگ را پروای آب و دانه نیست

بهره از کسب معارف کی رسد بی مغز را

سرخوشی از نشیه می قسمت پیمانه نیست

سیل اشکم در دل شبنم نفس دزدیده است

از ضعیفی ناله در زنجیر این دیوانه نیست

زبنهار ایمن مباش از ظالم کوته زبان

می شکافد سنگ را آن اره کش دندانه نیست

هرگز افسون مژه بر هم زدن نشنیده ایم

ما سیه بخان شبی دارپم لیک افسانه نیست

عمرها چون سرمه گرد چشم او گردیده ایم

مستی انشا نامه ما بی خط پیمانه نیست

شور ما چون رشته ساز از زبان نیستی ست

نغمه ها می نالد اما هیچکس در خانه نیست

عشرتم بیدل نه بریک دور موقوف است و بس

اشک خواهد سبحه گردانید اگر پیمانه نیست