غزل شمارهٔ ۸۰۷

یک شبم در دل نسیم یاد آن گیسو گذشت

عمر در آشفتگی چون سر به زیر مو گذشت

شوخی اندیشه لیلی درین وادی بلاست

بر سر مجنون قیامت از رم آهوگذشت

هیچ کافر را عذاب مرگ مشتاقان مباد

کز وداع خویش باید از خیال او گذشت

ای دل از جور محبت تا توانی دم مزن

ناله بی درد است خواهد از سر آن کو گذشت

سیل همو اری مباش از عرض افراط کجی

چین پیشانیست هرگه شوخی از ابرو گذشت

از سراغ عافیت بگذر که در دشت جنون

وحشت سنگ نشانها از رم آهو گذشت

عاقبت نقش قدم گردید بالینم چو شمع

بسکه در فکر خود افتادم سر از زانو گذشت

موج جوهر می زند هر قطره خون در زخم من

سبزه تیغ که یارب بر لب این جو گذشت

بی تأمل می توان طی کرد صد دریای خون

لیک نتوان از سر یک قطره آب رو گذشت

تا به خود جنبی نشانها بی نشانی گشته ست

ای بسا رنگی که در یک پر زدن از بو گذشت

بستر ما ناتوانان قابل تغییر نیست

موج گوهر آنقدر آسود کز پهلو گذشت

گر به این رنگ است بیدل کلفت ویرانه ات

رحم کن بر حال سیلی کز بنای او گذشت