غزل شمارهٔ ۸۳۵

همت من از نشان جاه چون ناوک گذشت

زین نگین نامم نگاهی بود کز عینک گذشت

طبع دون کاش از نشاط دهر گردد منفعل

نیست بر عصمت حرج گر لولی از تنبک گذشت

همتی می باید اسباب تعلق هیچ نیست

برنمی آید دو عالم با جنون یک گذشت

در مزاج خاک این وادی قیامت کشته اند

پای ما مجروح و باید از تل آهک گذشت

هیچ کس حیران تدبیر شکست دل مباد

موی چینی هرکجا خطش دمید از حک گذشت

چون شرار کاغذ آخر از نگاه گرم او

بر بنای ما قیامت سیلی از چشمم گذشت

حسرت عشاق و بیداد نگاهش عالمی ست

بر یکی هم گر رسید این ناوک از هر یک گذشت

ننگ تحقیق است تفتیشی که دارد فهم خلق

در تأمل هرکه واماند از یقین بی شک گذشت

خیره بینی لازم طبع درشت افتاده است

کم تواند چشم تنگ از طینت ازبک گذشت

کاش زاهد جام گیرد کز تمسخر وارهد

بی تکلف عمر این بیچاره در تیزک گذشت

صحبت واعظ به غیر از دردسر چیزی نداشت

آرمیدن مفت خاموشی کز این مردک گذشت

فضل حق وافی ست بیدل از فنا غمگین مباش

عمر باطل بود اگر بسیار و گر اندک گذشت