غزل شمارهٔ ۸۳۶

تا عرقناک از چمن آن شوخ بی پروا گذشت

موج خجلت سرو را چون قمری از بالا گذشت

وای بر حال کمند ناله های نارسا

کان تغافل پیشه از معراج استغنا گذشت

ما به چندین کاروان حسرت کمین رهبریم

شمع در شبگیر دود دل عجب تنها گذشت

محو دل شو تا توانی رستن از آفات دهر

موج بی وصل گهر نتواند از دریا گذشت

بسته ای احرام صد عقبا امل اما چه سود

فرصت نگذشته ات پیش از گذشتن ها گذشت

بی نشانی در نشان پر می زند هشیار باش

گر همه عنقا شوی نتوانی از دنیا گذشت

آبله مخموری واماندگی هایم نخواست

زین بیابان لغزشم آخر قدح پیما گذشت

گر برون آیم ز فکر دل اسیر دیده ام

عمر من چون می به بند ساغر و مینا گذشت

بر غنا زد احتیاج خست ابنای دهر

تنگدستی در عزیزان ماند لیک از ما گذشت

عافیت ها بس که بود آن سوی پرواز امل

کرد استقبال امروزی که از فردا گذشت

گر ز دنیا بگذری تشویش عقبا حایل است

تا ز خود نگذشته ای می بایدت صدجا گذشت

بیدل از رنگ شکست شیشه ای خندیده است

کز غبارش ناله نتواند به سعی پا گذشت