غزل شمارهٔ ۸۳۸

یأس مجنون آخر از پیچ و خم سودا گذشت

با شکستی ساخت دل کز طره لیلا گذشت

غفلت ما گر به این راحت بساط آرا شود

تا ابد نتوان به رنگ صورت از دیبا گذشت

هم در اول باید از وهم دو عالم بگذری

ورنه امروز تو خواهد دی شد و فردا گذشت

جوش اشکم در نظر موجی ست کز دریا رمید

شعله آهم به دل برقی ست کز صحرا گذشت

چند چون گرداب بودن سر به جیب پیچ و تاب

می توان چون موج دامن چید و زین دریا گذشت

کاش همدوش غبار از خاک برمی خاستیم

حیف عمر ما که همچون سایه زیر پا گذشت

خون شو ای حسرت که از مقصد رهت دور است دور

آخرت در پیش دارد هرکه از دنیا گذشت

در دل آن بی وفا افسون تأثیری نخواند

تیر آهم چون شرر هرچند از خارا گذشت

بر بنای دهر از سیل قیامت نگذرد

آن چه از روی عرقناک تو بر دل ها گذشت

هستی ما نام پروازی به دام آورده بود

بی نشانی بال زد چندان که از عنقا گذشت

بزم هستی قابل برهم زدن چیزی نداشت

آن که بگذشت از علایق پر به استغنا گذشت

داغ هرگز زیردست شعله تصویر نیست

بس که واماندیم نقش پای ما از ما گذشت

حیف بر منصور ما تسلیم راهی وانکرد

از غرور وهم بایست اندکی بالا گذشت

از لباس توبه عریان است تشریف نجات

بیدل امشب موج می از کشتی صهبا گذشت