غزل شمارهٔ ۸۶۱

باز وحشی جلوه ای در دیده جولان کرد و رفت

از غبارم دست برهم سوده سامان کرد و رفت

پرتو حسنی چراغ خلوت اندیشه شد

در دل هر ذره صدخورشید پنهان کرد و رفت

رنج ها در عالم تسلیم راحت می شود

شمع از خار قدم سامان مژگان کرد و رفت

بی تمیزی دامن نازی به صحرا می فشاند

شوخی اندیشه ما را گریبان کرد و رفت

بود در طبع سحر نیرنگ شبنم سازی ای

تنگی غفلت نفس را اشک غلتان کرد و رفت

نیستم آگه ز نقش هستی موهوم خویش

اینقدر دانم که بر آیینه بهتان کرد و رفت

رنگ گرداندن غبار دست برهم سوده بود

بیخودی آگاهم از وضع پریشان کرد و رفت

سعی بیرون تازی ات ز ین بحر پر دشوار نیست

می توان چون موج گوهر ترک جولان کرد و رفت

خاک غارت پرور بنیاد این ویرانه ایم

هر که آمد اندکی ما را پریشان کرد و رفت

جای دل بیدل در این محفل سپندی داشتم

بس که تنگ آمد پری افشاند و افغان کرد و رفت