غزل شمارهٔ ۹۹۲

حیا عمری ست با صد گردش رنگم طرف دارد

عرق نقاش عبرت از جبین من صدف دارد

نشد روشن صفای سینه اخلاص کیشانت

که درباب بهم جوشیدن دلها چه کف دارد

به شغل لهو چندی رفع سردیهای دوران کن

جهان حیز گرمی در خور آواز دف دارد

دل از فکر معیشت جمع کن از علم و فن بگذر

اگر جهل است و گر دانش همین آب و علف دارد

به توفانگاه آفات استقامت رنگ می بازد

درین میدان کسی گر سینه ای دارد هدف دارد

ز اقبال عرب غافل مباشید ای عجم زادان

سریر اقتدار بلخ هم شاه نجف دارد

جدا نپسندد از خود هیچکس مشاطه خود را

مه تابان حضور شب در آغوش کلف دارد

قضا بر سجده ما بست اوج نشیه عزت

طلسم آبروی خاک در پستی شرف دارد

به نومیدی چمن سیر نگارستان افسوسم

حنا داغ ست از رنگی که سودنهای کف دارد

به این عجزی که می بینم شکوه جراتت بیدل

اگر مژگان توانی واکنی فتح دو صف دارد