غزل شمارهٔ ۱۰۳۳
بیدل دهلویآنجاکه خیالت ز تمناگله دارد
اندیشه اگر خون نشود حوصله دارد
چشمم ز هماغوشی مژگان گله دارد
این ساغر حیرت صفت آبله دارد
شمشادقدان را به گلستان خرامت
موج عرق شرم به پا سلسله دارد
ای زاهد اگر شعله آهی به دلت نیست
بی تیر کمان تو چه سود از چله دارد
برق عرق حسن فه زد شعله درتن باغ
گل در جگر از شبنم صبح آبله دارد
سرتا قدم شمع غبارپی آه است
تنها رو شوق تو عجب قافله دارد
زنهار پی مشرب مجنون روشان گیر
گر عافیتی هست همین سلسله دارد
آیینه فولاد سیه کرده آهی ست
دلهای اسیران چقدر حوصله دارد
فرق عدم از هستی ما سخت محال است
از موج شکستن چقدر فاصله دارد
دیگر به کجا می روی ای طالب آرام
گردون تپش آباد و زمین زلزله دارد
یارب به چه تدبیرکند قطع ره عمر
پای نفس من که ز دل آبله دارد
بیدل خم هر تار زگیسوی سیاهش
سامان پریشانی صد قافله دارد