غزل شمارهٔ ۱۲۱۵

پیر خمیازه کش وضع جوان می باشد

حسرت تیر در آغوش کمان می باشد

نوبهار چمن عمر همین خاموشی ست

گفتگو صرصر تمهید خزان می باشد

غفلت از منتظر وصل خیالی است محال

چشم اگر بسته شود دل نگران می باشد

رهبر عالم بالاست خیال قد یار

خضر این بادیه چون سرو جوان می باشد

قطع زنجیر ز مجنون تو نتوان کردن

موج جزو بدن آب روان می باشد

چه خیالی ست نوایی ز تمنا نکشیم

که نفس رشته قانون فغان می باشد

سخت دور است ازین دامگه آزادی ما

مژه از بیخبری بال فشان می باشد

خاطر نازک ما ایمن از آفات نشد

سنگ درکارگه شیشه گران می باشد

سر تسلیم سبک مایه به بی قدریهاست

جنس ما را به کف دست دکان می باشد

بلبل طفل مزاجم به کجا دل بندم

گل این باغ ز رنگین قفسان می باشد

کج ادایانه به ارباب مطالب سرکن

راستی بر دل ین قوم سنان می باشد

چشم تا واکنی از خویش برون تاخته ایم

صورت آیینه دامن به میان می باشد

صاف مشرب دو زبانی نپسندد بیدل

هرچه در دل به لب آب همان می باشد