غزل شمارهٔ ۱۳۰۶

ز بعد ما نه غزل نی قصیده می ماند

ز خامه ها دو سه اشک چکیده می ماند

چمن به خاطر وحشت رسیده می ماند

بساط غنچه به دامان چیده می ماند

ثبات عیش که دارد که چون پر طاووس

جهان به شوخی رنگ پریده می ماند

شرار ثابت و سیاره دام فرصت کیست

فلک به کاغذ آتش رسیده می ماند

کجا بریم غبار جنون که صحرا هم

ز گردباد به دامان چیده می ماند

ز غنچه دل بلبل سراغ پیکان گیر

که شاخ گل به کمان کشیده می ماند

بغیر عیب خودم زین چمن نماند به یاد

گلی که می دمد از خود به دیده می ماند

قدح به بزم تو یارب سر بریده کیست

که شیشه هم به گلوی بریده می ماند

غرور آینه خجلت است پیران را

کمان ز سرکشی خود خمیده می ماند

هجوم فیض در آغوش ناتوانیهاست

شکست رنگ به صبح دمیده می ماند

در این چمن به چه وحشت شکسته ای دامن

که می روی تو و رنگ پریده می ماند

به نام محض قناعت کن از نشان عدم

دهان یار به حرف شنیده می ماند

ز سینه گر نفسی بی تو می کشد بیدل

به دود از دل آتش کشیده می ماند