غزل شمارهٔ ۱۴۹۷

ماضی ومستقبل این بزم حیرت حال بود

شخص از خود رفته در آیینه ها تمثال بود

سوختن همچون سپند از ننگ ایجادم رهاند

ورنه هستی برلب عرض نفس تبخال بود

بسکه یاس ناتوانی در مزاجم ریشه کرد

بر زبان خامه حرف مدعایم نال بود

هرقدر بر جا فسردم وحشتم سامان گرفت

چون غبار رنگ در ساز شکستم بال بود

غیر حسرت از جهان جستجوگردی نکرد

کاروان ما نگاه واپسین دنبال بود

خلق را در تیرباران هجوم احتیاج

آبرو تا بود وقف چشمه غربال بود

هرکجا فال شکفتن زد بهار غنچه اش

صبح از ایجاد تبسم چین روی زال بود

بی نصیبان چشم درگرد دو رنگی باختند

ورنه حسنش را سواد هردو عالم خال بود

غیر را در دل شکوه عشق گنجایش نداد

خانه خورشید از خورشید مالامال بود

جلوه عیش و الم یکسر به موهومی گذشت

عمر را کیفیت تصو یر ماه و سال بود

ماجرای سایه از خورشید هم روشن نشد

رفتنم از خویش یا زان جلوه استقبال بود

بیدل از بیدردی روز وداعت سوختم

سینه می کندی چه می شد گر زبانت لال بود