غزل شمارهٔ ۱۶۳۷
بیدل دهلویای هوس آوارگان چند تک و پو کنید
سعی نفس آب شد سوی عرق رو کنید
آینه دار حضور غیب پرستد چرا
حاصل تحقیق چیست گر من و ما او کنید
مخمل و دیبا همه باب مساس هواست
نقش نی بو ریا زینت پهلو کنید
صنعت پرگار عشق حیف بود ناتمام
سر به هوا می دود توأم زانو کنید
جهد کماندار وهم صید تسلی نکرد
رم همه وقتش رم است دشت و درآهوکنید
پیش غرور فلک عجز بشر روشن است
مرد کمان نیستید نوحه به بازو کنید
گردن تسلیم عشق خط امان است و بس
بر دم تیغ قضا تکیه به این مو کنید
عالم یکتایی اش مغرض تمثال نیست
ششجهت آیینه است آینه یکسوکنید
از چمنی می رسیم باخته رنگ نگاه
گز سر سیر گلی ست حیرت ما بو کنید
ماه ز وضع هلال یافت عروج کمال
بوی جبین برده اید پیشه ابرو کنید
ذره موهوم را شرم نسنجد به هیچ
بیدل ما را همین سنگ ترازو کنید