غزل شمارهٔ ۱۶۷۳

در این ادبکده جز سر به هیچ جا مگذار

جهان تمام زمین دل است پا مگذار

چو خامه تا نکشی خفت نگون ساری

به حرف هیچکس انگشت ژاژخا مگذار

تظلم ضعفا چند گیردت دنبال

به هر رهی که روی گرد بر قفا مگذار

در آتشیم ز برق گذشته فرصت

سپند تا نجهی پا به خاک ما مگذار

جهان قلمرو مشق سیاهکاری نیست

چو امتحان قلم نقطه جابه جا مگذار

مقیم خلوت ناموس بی نشانی باش

درت اگر همه دست و دل است وامگذار

قناعت آینه ای نیست مختلف تمثال

غبار خود به ره منت صفا مگذار

ترانه نگه واپسین چه ابرام است

ز خود ودیعت حسرت در این سرا مگذار

جبین شمع به قدر نم آشیان صباست

تو نیز یک دو عرق دامن حیا مگذار

حمایت تو بهارآفرین چتر گل است

به فرق بی کلهان دست بی حنا مگذار

شنیده ام تویی آنجا که کس نمی باشد

مرا ز قافله بیکسان جدا مگذار

به داغ می رسد از شعله های شمع آواز

کزین شررکده رفتیم ما تو جا مگذار

رموز دهر عیان است فهم کن بیدل

بنای فطرت خود بر فسانه ها مگذار