غزل شمارهٔ ۱۸۲۴

اگر زین رنگ تمکین می زند موج از سراپایش

خرام خویش هم مشکل تواند برد از جایش

به غارت رفته گرد خرام او دلی دارم

که چون گیسوی محبوبان پریشانی ست اجزایش

زبان در سرمه می غلتد اسیران نگاهش را

صدا را هم رهایی نیست از مژگان گیرایش

نگاه از چشم حیرانم چو دود از داغ می جوشد

قیامت ریخت بر آیینه ام برق تماشایش

نخواهد دود خود را شعله داغ خجلت پستی

نیفتد سایه بر خاک از غرور نخل بالایش

وفا در هر صفت بی رنگ تأثیری نمی باشد

هنوز از خاک مشتاقان حنایی می شود پایش

وداع هستی عاشق ندارد آن قدر کوشش

همان برگشتن از یاد تو خالی می کند جایش

نگردد زایل از اشک ندامت نقش پیشانی

خطوط موج شستن مشکل است از آب دریایش

ندارد طاقت یک جنبش مژگان دل عاشق

ز بس چون اشک لبریز چکیدنهاست مینایش

به این هستی فنا را دستگاه رفع خجلت کن

به کام خس مگر از شعله بالد ناکسیهایش

به این بی مطلبی احرام خواهش بسته ام بیدل

که آگه نیست سایل هم ز افسون تقاضایش