غزل شمارهٔ ۱۸۲۹

اشکم قدم آبله فرسا ننهد پیش

تا رفتن دل پای تقاضا ننهد پیش

دل سجده فروش سرکویی است کز آن جا

خاکم همه گر آب شود پا ننهد پیش

کیفیت یادت ز خودم می برد آخر

این جرعه محال است که مینا ننهد پیش

حیرانی ما صفحه صد رنگ بیان است

آیینه بساط لب گویا ننهد پیش

ما و نم اشکی و سجود سر راهی

تسلیم وفا تحفه به هرجا ننهد پیش

روشن نتوان کرد سواد خط هستی

تا نسخه عبرت پر عنقا ننهد پیش

ما بیخبران سر به گریبان جنونیم

مجنون قدم از دامن صحرا ننهد پیش

پروانه نیرنگ سحرگاه ندارد

مشتاق تو آینه فردا ننهد پیش

جز سوختن از داغ حضوری نتوان یافت

آن به که کسی آینه ما ننهد پیش

در راه تو دل را ز پرافشانی رنگم

ساز قدمی هست مبادا ننهد پیش

آن جاکه بود تیغ تو خضر ره تسلیم

آن کیست که چون شمع سر از پا ننهد پیش

همت خجل است از هوس دست فشاندن

کز چرخ ثری تا به ثریا ننهد پیش

حرصت همه گر قطره تقاضاست حذرکن

تاکاسه در یوزه دریا ننهد پیش

مفت است غنا چشمی اگر سیر توان کرد

زین بیش کسی نعمت دنیا ننهد پیش

بیدل شمرد بند گریبان ندامت

آن دست که در خدمت دلها ننهد پیش