غزل شمارهٔ ۱۹۰۰

غیر خاموشی نداردگفتگوی ما نمک

تا به کی بر زخم خود پاشد لب گویا نمک

سیر باغ حسن خواهی از حیا غافل مباش

در دل آب است آنجا سخت ناپیدا نمک

جاده ها چون زخم بی چاک گریبان نیستند

گرد مجنون تاکجاها ریخت در صحرا نمک

زین گلستان هرچه می بینی به رنگی می تپد

شبنم گل نیست الا بر جراحتها نمک

گرد موهومی به خاک نیستی آسوده بود

باد دامان که شد یارب به زخم ما نمک

محو تسلیم وفایم از فضولیها مپرس

داغ ما را نیست فرق از پنبه کردن با نمک

درطلوع مهر بی عرض تبسم نیست صبح

هر که گردد خاک راهت می کند پیدا نمک

چاره خون عافیتها می خورد هشیار باش

نسبت مرهم قوی افتاده اینجا با نمک

بی تغافل ایمن از آفات نتوان زبستن

دیده باز است زخم و صورت دنیا نمک

طبع دانا می خورد خون از نشاط غافلان

خنده موج است بیدل بر دل دریا نمک