غزل شمارهٔ ۱۹۲۴

بازآکه بی جمالت توفان شکسته بر دل

تو بار بسته بر ناز ما دست بسته بر دل

سرو تو در چه گلشن دارد خرام عشرت

چون داغ نقش پایت صد جا نشسته بر دل

از آه بی ا ثر هم ممنون التفاتیم

کز یأس آمد آخر این تیر جسته بر دل

نتوان به جهد بردن غلتانی از گهرها

آوارگی عنانی دیگر گسسته بر دل

شبنم به باغ حسرت دیدار می پرستد

افتاده ام به راهت آیینه بسته بر دل

افسوس ازین دو دم عمرکزیاس بایدم زد

در هر نفس کشیدن تیغ دو دسته بر دل

چون اشک شمع بیدل دور از بساط وصلش

آتش فشانده بر سر مینا شکسته بر دل