غزل شمارهٔ ۱۹۳۵

ای جوش بهارت چمن آرای تغافل

چون چشم تو سر تا قدمت جای تغافل

عمریست که آواره امید نگاهیم

ازگوشه چشم تو به صحرای تغافل

از شور دل خسته چه مینا که نچیده ست

ابروی تو بر طاق معلای تغافل

ازنقطه خالی که برآن گوشه ابروست

مهری زده ای بر لب گویای تغافل

سربازی عشاق به بزم تو تماشاست

هرچند نباشد به میان پای تغافل

کو هوش ادا فهمی نازی که توان خواند

سطر نگه از صفحه سیمای تغافل

هرچند نگاه تو حیات دو جهان است

من کشته تمکینم و رسوای تغافل

فریاد که از لعل تو حرفی نشنیدیم

موجی نزد این گوهر دریای تغافل

دلها به تپش خون شد و ناز تو همان است

مپسند به این حوصله مینای تغافل

از حسن در این بزم امید نگهی نیست

ای آینه خون شو به تماشای تغافل

بیدل نکشیدیم زکس جام مدارا

مردیم به مخموری صهبای تغافل