غزل شمارهٔ ۱۹۴۳

می توان در باغ دید از سینه افگار گل

کاین گل اندامان چه مقدارند در آزار گل

گر تبسم زین ادا چیند بساط غنچه اش

می درد منقار بلبل خنده سرشار گل

ای ستمگر بر درشتی ناز رعنایی مچین

در نظرها می خلد هر چند باشد خار گل

فرصت نشو و نما عیار این باز بچه است

رنگ تا پر می گشاید می برد دستار گل

خانه ویرانست اینجا تا به خود جنبد نسیم

خشت چیند تا کجا بر رنگ و بو معمار گل

پهلوی همت مکن فرش بساط اعتبار

مخمل و کم خواب دارد دولت بیدار گل

باید از دل تا به لب چندین گریبان چاک زد

کار آسانی مدان خندیدن دشوار گل

باغ امکان درسگاه عذر بی سرمایگی است

رنگ کو تا گردشی انشا کند پرگار گل

غفلت بی درد پر بی عبرتم برد از چمن

ناله دل داشت بو در بستر بیمار گل

تا به فکر مایه افتادیم کار از دست رفت

رنگ و بو سودای مفتی بود در بازار گل

می برد خواب بهار نازم از یاد خطش

بی فسونی نیست بیدل سایه دیوار گل