غزل شمارهٔ ۱۹۵۹
بیدل دهلویدست و پا گم کرده شوق تماشای توام
افکند یا رب سر افتاده در پای توام
این که رنگم می پرد هر دم به ناز بی خودی
انجمن پرداز خالی کردن جای توام
خانمان پرداز الفت را چه هستی کو عدم
هر کجا مژگان گشایم گرد صحرای توام
هیچکس آواره گرد وادی همت مباد
مطلب نایاب خویشم بس که جویای توام
نقد موهوم حباب آن گه به بازار محیط
زبن بضاعت آب سازد کاش سودای توام
خواه درد آرم به شوخی خواه صاف آیم به جوش
همچو می از قلقل آهنگان مینای توام
کیست گردد مانع مطلق عنانی های من
موج بی پروای توفان خیز دریای توام
سجده ها دارم به ناز هستی موهوم خویش
کاین غبار سرمه جوهر گرد مینای توام
در محبت فرق تمییز نیاز و ناز کو
هر قدر مجنون خویشم محو لیلای توام
می شکافم پرده هستی تو می آیی برون
نقش نامت بسته ام یعنی معمای توام
گرمی هنگامه موج و محیط امروز نیست
تا تو افشای منی من ساز اخفای توام
می شنیدم پیش ازین بیدل نوای قدسیان
این زمان محو کلام حیرت انشای توام