غزل شمارهٔ ۱۹۹۰

برگ خودداری مجویید از دل دیوانه ام

ریشه ها دارد چو اشک از بیقراری دانه ام

قامت خم گشته بیش از حلقه زنجیر نیست

غیر جنبش ناله نتوان یافتن در خانه ام

خاک دامنگیر دارد سرزمین بیخودی

سیل بی تشویش دامی نیست از ویرانه ام

دل ز دست شوخی وضع نفس خون می خورد

شمع دارد لرزه از یاد پر پروانه ام

التفات زندگی تشویش اسبابست و بس

آنقدر کز خویش دورم از هوس بیگانه ام

دستگاه عاریت خجلت کمین کس مباد

صد شبیخون ریخت نور شمع برکاشانه ام

دوستان را بس که افسون تغافل ننگ داشت

گوشها در چشم خواباندند از افسانه ام

مزرع آفاق آفت خرمن نشو و نماست

همچو راز ریشه ترسم پر برآرد دانه ام

بسکه بر هم می زند بی جوهری اجزای من

چون دم شمشیر مژگان سر به سر دندانه ام

تا شود روشن تر اسبابی که باید سوختن

احتیاج شمع دارد خانه پروانه ام

زخمی ایجادم از تدبیر من آسوده باش

در شکستن گشت گم چون موی چینی شانه ام

بیدل از کیفیت شوق گرفتاری مپرس

ناله زنجیر هر جا گل کند دیوانه ام