غزل شمارهٔ ۲۰۴۸

چشمش افکنده طرح بیدادم

سرمه کو تا رسد به فریادم

سروتهمت قفس چه چاره کند

پا به گل کرده اند آزادم

شبنم انفعال خاصیتم

همه آب است خاک بنیادم

از فسون نفس مگوی و مپرس

خاک ناگشته می برد بادم

درد عشق امتحان راحت داشت

همچو آتش به بستر افتادم

دلش آزادی ام نمی خواهد

قفس است آرزوی صیادم

او دلم داد تا به خود نگرم

من هم آیینه در کفش دادم

خالی ام از خود و پر از یادش

شیشه مجلس پری زادم

بی دماغانه نشکند چه کند

شیشه می خواست دل فرستادم

نفسی هست جان کنی مفت است

تیشه دارم هنوز فرهادم

نظم و نثری که می کنم تحریر

به که در زندگی کند شادم

ورنه حیفست نقشم از پس مرگ

گل زند بر مزار بهزادم

این زمان هرچه دارم از من نیست

داشتم آنچه رفت از یادم

نیستی هم به داد من نرسید

مرگ مرد آن زمان که من زادم

یأس من امتحان نمی خواهد

بیدل ام عبرت خدادادم