غزل شمارهٔ ۲۰۵۲

دلبر شد و من پا به دل سخت فشردم

خاکم به سر ای وای که جان رفت و نمردم

جان سختی صبرم چقدر لنگ برآورد

کاین یک مژه ره جز به قیامت نسپردم

پایم ته سنگ آمد از افسردس دل

تاب رگ خواب از گره آبله خوردم

برگ طرب من ورق لاله برآمد

آه از کف خونی که سیه گشت و فسردم

دل نیز ز افسردگیم سرمه نوا ماند

بر شیشه اثر کرد سیه روزی دردم

چون شمع قیامت به سرم می کند امروز

داغی که چرا سر به خرامش نسپردم

ای هستی مبرم چه ندامت هوسی هاست

گیرم دو سه روزت نفسی بود شمردم

بی شربت مرگ اینقدرم داغ تپیدن

فریاد ز آبی که ندادند به خوردم

بیدل مژه از خویش نبستم گنه کیست

راحت عملی داشت که من پیش نبردم