غزل شمارهٔ ۲۱۷۰

مسلمان گشتم و هیچ از میان نگسست زنارم

بقدر سبحه گردیدن کمرها بست زنارم

خرابات محبت از اسیران ظرف می خواهد

خط پیمانه ای دارد قدح در دست زنارم

به خود می لرزم از اندیشه تعبیر همواری

مباد از سبحه بردارد بلند و پست زنارم

مسلمانی به این سامان دلکوبی نمی ارزد

ز چنگ اتفاق سبحه بیرون جست زنارم

به دیر همتم پروانه آتش پرستیها

به خط شعله جواله باید بست زنارم

نفس را الفت دل صرفه راحت نمی باشد

ندید آسودگی با سبحه تا پیوست زنارم

مپرس از ریشه باغ تعلقهای امکانی

گسستن در بغل می پرورم تا هست زنارم

چو شمع از سعی الفت غافلم لیک اینقدر دانم

که تا ننشاند در خاکم ز پا ننشست زنارم

وفا سر رشته ای دارد که هرگز نگسلد بیدل

نمی افتد زگردن گر فتاد از دست زنارم