غزل شمارهٔ ۲۱۸۵

اگر ساقی ز موج باده بندد رشته سازم

رساند قلقل مینا به رنگ رفته آوازم

عروج خاکساران آن قدر کوشش نمی خواهد

چو گرد از جنبش پایی توان کردن سرافرازم

مباش ای آرمیدن از کمین وحشتم غافل

کف خاکسترم بی بال وپر جمع ست پروازم

نگاه چشم عبرت جوهر آیینه یأسم

گسستن ها ز پیوند جهان تاری ست از سازم

نفس تا بال بر هم می فشاند ناله می گردد

ز استغنای نومیدی بلندافتاده اندازم

ز اسرار محبت صافی آیینه ای دارم

که نتواند به جز حیرت نمودن چشم غمازم

قدح پیمایی الفت ندارد رنج مخموری

ز بس گردیده ام گرد سر او نشیه نازم

کمال من عروج پایه دیگر نمی خواهد

همان خورشید خواهم بود اگر از ذره ممتازم

وبال عشرتم یارب نگردد قید خود داری

که من با لغزش پا همچو طفل اشک گلبازم

هوای نارسا را نیست جز شبنم گریبانی

ز خجلت آشیان ساز عرق گردیده پروازم

به سامان شکست رنگ من خندیدنی دارد

به رنگی ناله سر کردم که کس نشنید آوازم

نی ام چون موج جولان جرأت آزار کس بیدل

شکستی دارم و بر روی خود صد رنگ می تازم