غزل شمارهٔ ۲۱۹۷
بیدل دهلویآمد ز گلشن ناز آن جوهر تبسم
دل درکف تغافل گل بر سر تبسم
خط جوش خضر دارد بر چشمه خیالش
یا خفته خاکساری سر بر در تبسم
مستی ادب طرازست یا چشم نیم بازست
یا ناتوان نازست بر بستر تبسم
شمع کدام بزمی ای نسخه تغافل
صبح کدام شامی ای پیکر تبسم
از غنچه عتابت گلچین التفاتیم
ای جبهه تو از چین روشنگر تبسم
زنهار جرعه ناز از رنگ پا نگیری
خون می کنی چو مینا در ساغر تبسم
آورد خط نازی بر قتل بیگناهان
یک مهر بوسه باقیست بر محضرتبسم
ای آه خفته در خون چاک دلت مبارک
آن غنچه تغافل دارد سر تبسم
گربرق خونفشان شد یا شعله خصم جان شد
بسمل نمی توان شد بی خنجر تبسم
عرض طرب وبال است در عشق ورنه من هم
چون غنچه ام سراپا بال و پر تبسم
آن به که شبنم ما زین باغ پرفشاند
چون اشک پر غریبیم درکشور تبسم
از صبح باغ امکان غافل مباش بیدل
بی گرد فتنه ای نیست این لشکر تبسم