غزل شمارهٔ ۲۲۰۵

بی روی تو گر گریه به اندازه کند چشم

بر هر مژه توفان دگر تازه کند چشم

تا کس نشود محرم مخمور نگاهت

دست مژه سد ره خمیازه کند چشم

باز آی که چون شمع به آن شعله دیدار

داغ کهن خویش همان تازه کند چشم

این نسخه حیرت که سواد مژه دارد

بیش از ورقی نیست چه شیرازه کند چشم

هم ظرفی دریا قفس وهم حبابست

با دل چقدر دعوی اندازه کند چشم

چون آینه یک جلوه ازین خانه برون نیست

از حیرت اگر حلقه دروازه کند چشم

عالم همه زان طرز نگه سرمه غبارست

یارب ز تغافل نفسی غازه کند چشم

کو ساز نگاهی که بود قابل دیدار

گیرم که هزار آینه شیرازه کند چشم

از حسرت دیدار قدح گیر وصالیم

مخمور لقای تو ز خمیازه کند چشم

بیدل چمن نازگلی خنده فروش است

امید که زخم دل ما تازه کند چشم